|
Um leikskólann
Leikskólinn í Stykkishólmi leggur aðaláherslu á skapandi starf í sinni víðustu mynd en með sérstaka áherslu á tónlist og hreyfingu. Starfið tekur m.a. mið af hugmyndafræði Piaget, fjölgreindarkenningu Howard Gardners og kenningu John Deweys ,,learning by doing" þ.e. lært með því að framkvæma. Litið er á börnin sem virka, hugmyndaríka og skapandi einstaklinga sem hvert um sig hefur úr sínum hæfileikum að spila.
|
|
Það var í byrjun 4. áratugarins að leitað var til reglu St.Franciskussystra og þær beðnar um að taka að sér að reisa og reka sjúkrahús í Stykkishólmi. Þeirri málaleitan var vel tekið og þann 22. júní 1935 komu fyrstu St.Franciskussysturnar til Stykkishólms. Þá höfðu nokkur önnur sveitarfélög reynt að fá þær til sín, en án árangurs. Systrunum var vel tekið, þó heimamenn sem fæstir höfðu séð klausturfólk áður, væru nokkuð óvissir um það hvernig bæri að umgangast slíkt fólk. Börnin voru þó fljót að taka við sér og fóru brátt að venja komur sínar í klaustrið, þar sem vel var tekið á móti þeim. Segja má að allir hafi notið góðs af þeim heimsóknum. Systurnar kenndu ungu stúlkunum að sauma og lærðu tungumálið af börnunum í leiðinni. Síðan varð það fastur liður hjá börnunum í Hólminum að fara til systranna á sunnudögum, stelpurnar í saumatíma en strákarnir unnu við smíðar og föndur. Þetta fyrirkomulag hélst alveg til ársins 1970, enda börnum þá farið að bjóðast meira til afþreyingar svo sem sjónvarpið. Aðalvinna systranna var þó samt sem áður í tengslum við spítalann. Hólmarar höfðu byggt stórt svo þó nokkuð af húsnæðinu var ónýtt og reksturinn því dýr. Það varð því úr árið 1940 að systurnar tóku til sín í sumarvistun börn úr Reykjavík, að beiðni Rauðakross Íslands. Það samstarf hélst allt til loka síðari heimsstyrjaldar. Sumardvalarvistunin var síðan tekin upp að nýju árið 1957 og enn voru það börn af Reykjavíkursvæðinu sem nutu góðs af sveitasælunni. Hér undu þau sér vel í snertingu við náttúruna fjarri skarkala borgarinnar. Það voru aðallega ungar stúlkur úr Hólminum sem störfuðu með systrunum við þessa vistun. Oft komu sömu börnin sumar eftir sumar. Þess eru meira að segja dæmi að dvalarbörn gerðust síðar starfsmenn systranna, bæði við sumardvalarheimilið og spítalann og jafnvel ílengdust hér. Þessi starfsemi var með hléum til ársins 1980 er hún lagðist endanlega niður. En systurnar létu sér ekki nægja að reka sumardvalarheimilið. Því þann 7.október 1957 var Leikskóli St.Franciskussystra stofnaður. Hann starfaði á veturnar og var ætlaður börnum undir skólaskyldualdri. Jókst þessi starfsemi ört, frá því að vera 12 börn 1957 til þess að vera orðin 60 að tölu árið 1963. Þrengslin voru því orðin mikil og því var ráðist í það 1967 að byggja sérstakt hús samtengt spítalanum til að hýsa leikskólann. Í þeirri byggingu var leikskólinn þar til í janúar 2007. Til að byrja með voru aðallega tvær systur sem sáu um leikskólann, Systir Harríet og Systir María Elísabet. En eftir að nýja byggingin var tekin í gagnið kom til landsins frá Belgíu uppeldismenntuð nunna, Systir Lovísa, og tók við rekstrinum. Almennum starfsmönnum fjölgaði einnig ört. Um leið og sumardvalarheimilið var lagt niður 1980, var leikskólinn gerður að heilsársskóla. Hann var áfram rekinn af St.Franciskusreglunni en nú með fjárframlagi frá Stykkishólmsbæ. Það fyrirkomulag hélst allt til 1. ágúst 1997 er bærinn tók alfarið við rekstri leikskólans. Segja má að miklar breytingar hafi orðið frá fyrstu árum barnaheimilis hvað varðar hugmyndafræði. Það virðist sem systurnar hafi verið í kennarahlutverkinu og að ströngum aga hafi verið haldið í heiðri svo og kynjaskiptingu. Á myndum og frásögnum fólks frá þessum árum má glöggt greina áhrif menningarmiðlunarstefnunnar í starfi þeirra. Börnin voru í stórum hópum og sátu við sín borð, rétt eins og tíðkast hefur í eldri deildum til þessa. Mikið var lagt upp úr beinni kennslu og jafnvel reynt að kenna börnunum stærðfræði. Það var mikið föndrað, en flest af því ef ekki allt var eftir uppskriftum, minna lagt upp úr skapandi starfi barnanna og hugmyndaauðgi þeirra. Einnig virðist sem systurnar hafi notað refsingar sem í dag myndu ekki líðast. Hvort sem það var tíðarandanum þá um að kenna eða uppeldishugmyndum frá þeirra heimalandi skal ósagt látið. Þá sköpuðust oft heitar umræður í bænum um réttmæti þess að börnin væru í gæslu hjá systrunum, sem höfðu misgóð og jafnvel miður góð tök á íslenskunni. Þeir voru þó í meirihluta sem voru veru systranna hér og starfi þeirra hliðhollir. Nafnið ,, Spító “ festist fljótlega við barnaheimilið og mun það vera stytting á Spítalaskóli. Eftirminnilegasta minning flestra þeirra barna sem voru á Spító á þessum árum er um Malú. Malú var teiknimyndahetja sem var í miklu uppáhaldi hjá heilli kynslóð. Þegar sýningum lauk, var alltaf hrópað ,, meira Malú, meira Malú………”, hvort sem látið var undan þeim kröfum eður ei. Fram til 1997 voru starfsmenn leikskólans að mestu leiti ófaglærðir og því reynt að halda námskeið af ólíkum toga þeim til stuðnings. Starfsfólk var ötult við að afla sér upplýsinga frá öðrum leikskólum um til dæmis hópastarf, val og þema og kynnti sér vel Uppeldisáætlun fyrir leikskóla: Markmið og leiðir, þ.e. undanfara þeirrar Aðalnámskrár sem við nú styðjumst við. Á 40 ára afmæli leikskólans, í október 1997, höfðu aðeins þrír lærðir leikskólakennarar unnið við Leikskólann í Stykkishólmi fyrir utan Systur Lovísu og þá ekki nema einn í einu og í mjög mislangan tíma. Þannig var Agnes Agnarsdóttir hér árin 1983-1986, Kristín Vilhelmsdóttir 1993-1995 og loks leikskólastjórinn okkar, Sigrún Þórsteinsdóttir, sem tók til starfa 1. ágúst 1997, þegar Stykkishólmsbær tók alfarið yfir rekstur leikskólans. Við það varð einnig til ný staða í skólanum þ.e. aðstoðarleikskólastjóri, og var Gunnsteinn Sigurðsson þroskaþjálfi fyrstur til að gegna þeirri stöðu. Í kjölfar þess að hér kom lærð fóstra 1993, kom fyrsti neminn hingað að vori 1994 í verknám og var í tvo mánuði öllum til ánægju og fróðleiksauka. Síðan þá hafa allmargir nemar sótt í að koma í vettvangsnám til okkar og vonum við að áframhald verði á því í framtíðinni. Fyrsti sérstuðningur við börn hófst haustið 1993 og var honum sinnt af ófaglærðum starfsmönnum í leikskólanum en í nánu samstarfi við þroskaþjálfa sem starfar á svæðisskrifstofu fatlaðra. Þeim börnum sem þurfa á stuðningi að halda fjölgar ört og enn er gott samstarf við svæðisskrifstofuna, auk þess sem Félags- og skólaþjónusta Snæfellinga hefur nú tekið til starfa, en sérfræðingar hennar koma reglulega í leikskólann. Við leikskólann er starfandi foreldrafélag og hefur það starfað frá árinu 1989. Fulltrúar í það eru valdir af öllum deildunum 3 og eru þeir ca. 5 talsins þar af 1 formaður. Félagið er mjög virkt og heldur fundi sína mánaðarlega. Það hefur einnig haft áheyrnarfulltrúa á stjórnarfundum leikskólans (nú Fræðslunefnd Stykkishólmsbæjar) síðan í mars 1993 og þá um leið fengu starfsmenn leikskólans sinn fulltrúa. Af föstum uppákomum félagsins má nefna, vorferð út úr bænum, grillveislu á leikskólalóðinni, jólaföndur með foreldrum og a.m.k. 1 fyrirlestur á ári ætlaðan foreldrum svo sem um sorg og sorgarviðbrögð barna, tannhirðu barna og um heilsugæslu og ónæmisaðgerðir þeirra. Í dag eru þessir fyrirlestrar yfirleitt í tengslum við aðalfund félagsins sem er jafnan í október ár hvert. Foreldrafélagið stóð fyrir almennum borgarafundi haustið 1996 og boðaði á hann bæjarstjórn og stjórn leikskólans. Ástæða fundarboðsins var óánægja bæjarbúa með m.a. örar starfsmannabreytingar, vöntun á uppeldismenntuðu fólki á leikskólann og vistunartímann, sem var aðeins 4 stundir. Þetta varð mikill hitafundur og mikil pressa lögð á stjórnirnar að finna leiðir til úrbóta. Á fundinum var reifuð sú hugmynd hvort ekki væri hægt að styðja við starfsfólk í menntunarmálum. Var þeirri hugmynd vel tekið. Þessi fundur hefur líklega verið kveikjan að þeim breytingum sem urðu í kjölfarið. Strax næsta haust (1997) voru tveir starfsmenn leikskólans skráðir til náms í fjarnámi í leikskólafræðum, þær Ásta Valdís Guðmundsdóttir og Elísabet Lára Björgvinsdóttir. Útskrifuðust þær vorið 2001 og starfa enn við skólann. Magðalena Hinriksdóttir hóf síðan diplómunám við KHÍ árið 2000 og útskrifaðist sem aðstoðaleikskólakennari vorið 2002 og leikskólakennari vorið 2005. Síðustu árin hefur hlutfall fagmenntaðs starfsfólks því aukist til muna og hafa að jafnaði 4-5 leikskólakennarar starfað við skólann í einu. Auk þeirra sem áður hafa verið nefndir störfuðu Ingibjörg Sigurðardóttir hér á árunum 1999-2001, Lóa Björk Hallsdóttir 2001-2003 og Elín Guðrún Pálsdóttir hóf hér störf í desember 2001 og er enn einn af starfsmönnum skólans.
|
||
